Vorige eeuw lag België twee maal op het kruispunt van een wereldoorlog. Ettelijk honderdduizenden tonnen munitie (artilleriegranaten, vliegtuigbommen, mijnen) werden hier afgeschoten, uitgeworpen, gedumpt en achtergelaten.

Statistisch gezien kwam één tiende hiervan nooit tot ontploffing, en verdween veelal ongemerkt in de bodem. Vrijwel dagelijks komt deze gevaarlijke erfenis aan de oppervlakte. Naast een reëel gevaar voor mens, materieel en milieu betekent dergelijke vondst haast altijd een tijdelijke stopzetting van de werkzaamheden, en meer dan eens een lange evacuatie. De preventieve inzet van een munitieopsporingsbedrijf als Bom-be betekent een significante daling van het veiligheidsrisico, en is tevens tijd- en kostenbesparend. De werkwijze van Bom-Be is gericht op het doelmatig gebruik van kennis en middelen. Gedegen archiefonderzoek kan precies aantonen waar een probleem is, en
waar niet.